वैदिक ज्योतिष, अंकशास्त्र, वास्तू आणि हस्तरेषा शब्दकोश
RishiSetu च्या पाठांमध्ये येणारे शब्द, प्रत्येक एक-दोन वाक्यांत समजावलेला, राशी आणि नक्षत्रापासून मूलांक, दिशा आणि तळहातावरील पर्वतांपर्यंत. एखादा शब्द उघडा: त्यामागचा नियम, त्याचा शास्त्रीय स्रोत आणि तो शिकवणारा पाठ.
- 97 शब्द
- वैदिक ज्योतिष
- अंकशास्त्र
- वास्तुशास्त्र
- हस्तरेषाशास्त्र
- सामुद्रिक शास्त्र
वैदिक ज्योतिष
- ज्योतिषवैदिक ज्योतिष, आकाशाचा आणि कुंडली कशी वाचायची याचा भारतीय अभ्यास. या शब्दाचा अर्थ "प्रकाशाचे शास्त्र" असा आहे.
- कुंडली (जन्मकुंडली)जन्माच्या क्षणी आणि ठिकाणी सूर्य, चंद्र आणि ग्रह आकाशात कुठे होते, याचा नकाशा.
- रास (राशी)राशिचक्राच्या 30° च्या 12 समान भागांपैकी एक, मेष (1) पासून मीन (12) पर्यंत.
- ग्रहज्योतिषात वापरल्या जाणाऱ्या नऊ ग्रहांपैकी एक: सूर्य, चंद्र, मंगळ, बुध, गुरू, शुक्र, शनी, राहू आणि केतू.
- भाव (स्थान)कुंडलीतील 12 भावांपैकी एक. प्रत्येक भाव आयुष्यातील काही क्षेत्रे दाखवतो आणि त्यात एक रास असते.
- लग्नजन्माच्या वेळी पूर्व क्षितिजावर उगवत असलेली रास. ती पहिला भाव बनते.
- निरयन राशिचक्रस्थिर ताऱ्यांच्या तुलनेत मोजलेले राशिचक्र, जे ज्योतिष वापरते. पाश्चात्य ज्योतिष बहुतेक त्याऐवजी सायन राशिचक्र वापरते.
- अयनांशसायन आणि निरयन राशिचक्रांमधील अंशांतील अंतर.
- राहू आणि केतूचंद्राचा मार्ग सूर्याच्या मार्गाला जिथे छेदतो ते दोन बिंदू. ते नेहमी एकमेकांच्या अगदी समोर असतात.
- नक्षत्र27 नक्षत्रांपैकी एक, प्रत्येक राशिचक्राचा 13°20′ भाग. प्रत्येक नक्षत्राचे 4 चरण असतात.
- चरण (पाद)नक्षत्राचा एक चतुर्थांश भाग, 3°20′ रुंद.
- संपूर्ण राशी भाव पद्धतभाव मोजण्याची अशी पद्धत जिथे प्रत्येक भाव म्हणजे एक संपूर्ण रास, लग्नाच्या राशीपासून मोजलेली.
- उत्तर भारतीय कुंडलीहिऱ्याच्या आकाराची कुंडली, जिथे भाव जागेवर स्थिर असतात (पहिला भाव वर मध्यभागी) आणि अंक राशी दाखवतात.
- राशीस्वामीएखाद्या राशीवर राज्य करणारा ग्रह, उदाहरणार्थ मेषेचा मंगळ आणि वृषभेचा शुक्र.
- वक्रीपृथ्वीवरून पाहताना एखादा ग्रह राशींमधून मागे सरकताना दिसतो, ती स्थिती.
- उच्चज्या राशीत ग्रह सर्वात बलवान असतो ती रास, जसे मकर राशीत मंगळ.
- नीचग्रहाच्या उच्च राशीच्या समोरची रास, जिथे तो सर्वात दुर्बल असतो, जसे कर्क राशीत मंगळ.
- तिथीचांद्र दिवस. चंद्र सूर्याच्या 12° पुढे सरकला की एक तिथी पूर्ण होते, म्हणून चांद्र महिन्यात 30 तिथी असतात.
- वारआठवड्याचा दिवस, प्रत्येकाचा स्वामी एक ग्रह: रविवारचा सूर्य, सोमवारचा चंद्र, मंगळवारचा मंगळ, आणि असेच पुढे.
- पंचांगहिंदू दिनदर्शिका, काळाच्या पाच अंगांनी बनलेली: तिथी, वार, नक्षत्र, योग आणि करण.
- दशाआयुष्याचा एका ग्रहाच्या अधिपत्याखालील काळ. विंशोत्तरी पद्धत 120 वर्षांची आहे आणि जन्माच्या वेळच्या चंद्राच्या नक्षत्राच्या स्वामीपासून सुरू होते.
- दृष्टीग्रहाची इतर भावांवर पडणारी नजर. प्रत्येक ग्रह स्वतःपासून सातव्या भावाला पाहतो; मंगळ चौथ्या आणि आठव्यालाही, गुरू पाचव्या आणि नवव्याला, शनी तिसऱ्या आणि दहाव्याला.
- केंद्रपहिला, चौथा, सातवा आणि दहावा भाव, कुंडलीचे आधारस्तंभ.
- त्रिकोणपहिला, पाचवा आणि नववा भाव, जे कुंडलीत त्रिकोण बनवतात.
- दुःस्थानसहावा, आठवा आणि बारावा भाव.
- नवमांश (D9 कुंडली)प्रत्येक राशीचे 3°20′ चे नऊ भाग करून बनवलेली वर्ग कुंडली.
- गोचरग्रह आत्ता आकाशात कुठे आहेत, हे जन्मकुंडलीच्या तुलनेत वाचणे.
- मुहूर्तलग्न किंवा प्रवास अशा एखाद्या गोष्टीच्या सुरुवातीसाठी आकाश पाहून निवडलेली वेळ.
अंकशास्त्र
- अंकशास्त्र (अंक ज्योतिष)जन्मतारीख आणि नावावरून अंकांचा अभ्यास, प्रत्येक अंक एका ग्रहाशी जोडलेला.
- अंक लहान करणेसंख्येचे अंक पुन्हा पुन्हा मिळवत राहणे, जोपर्यंत एकच अंक (1 ते 9) उरत नाही.
- मूलांक (जन्मांक)जन्माचा दिवस एका अंकावर आणलेला. 29 तारखेला जन्म झाला तर 2 + 9 = 11, मग 1 + 1 = 2.
- भाग्यांकसंपूर्ण जन्मतारखेचे सर्व अंक मिळवून एका अंकावर आणलेली बेरीज.
- लो शू चौकटजन्मतारखेतील शून्य नसलेल्या अंकांनी भरलेला 3×3 चा चौरस (4 9 2 / 3 5 7 / 8 1 6).
- अंक1 ते 9 मधील एक अंक. अंकशास्त्रात प्रत्येकाचा एक ग्रह असतो: 1 सूर्य, 2 चंद्र, 3 गुरू, 4 राहू, 5 बुध, 6 शुक्र, 7 केतू, 8 शनी, 9 मंगळ.
- नामांक (नावाचा अंक)नावाच्या अक्षरांना अंक देऊन, ते मिळवून एका अंकावर आणलेली बेरीज. भारतीय पद्धतीत बहुधा खाल्डियन मूल्ये वापरली जातात.
- खाल्डियन पद्धतअक्षरांना 1 ते 8 असे अंक देण्याची एक पद्धत. कोणत्याही अक्षराला 9 मिळत नाही.
- पायथागोरियन पद्धतवर्णमालेच्या क्रमाने अक्षरांना 1 ते 9 अंक, मग पुन्हा 1 पासून (A = 1, I = 9, J = 1).
- नसलेला अंक1 ते 9 मधील असा अंक जो व्यक्तीच्या लो शू चौकटीत कुठेही येत नाही.
- पुन्हा आलेला अंकजन्मतारखेत एकापेक्षा जास्त वेळा येणारा अंक; लो शू चौकटीत त्याच्या घरात तो तितक्या वेळा लिहिला जातो.
- वैयक्तिक वर्षजन्माचा दिवस आणि महिना चालू वर्षाच्या अंकांत मिळवून, एका अंकावर आणलेली बेरीज.
- लो शू ची जादूची बेरीजलो शू चौरसाची प्रत्येक ओळ, स्तंभ आणि कर्ण यांची बेरीज 15 येते.
वास्तुशास्त्र
- वास्तुशास्त्रबांधकामाचे पारंपरिक भारतीय शास्त्र: भूखंड, घर आणि त्यातील खोल्या दिशा आणि पंचतत्त्वांशी सुसंगत कशा ठेवाव्यात हे सांगणारे. त्याचे अभिजात ग्रंथ म्हणजे मयमत, मानसार आणि बृहत्संहितेचा 53 वा अध्याय.
- दिक्पालएखाद्या दिशेचा रक्षक. आठ दिक्पाल आठ दिशांचे रक्षण करतात, प्रत्येकासोबत एक ग्रह: पूर्वेला इंद्र, आग्नेयेला अग्नी, दक्षिणेला यम, नैर्ऋत्येला निर्ऋती, पश्चिमेला वरुण, वायव्येला वायू, उत्तरेला कुबेर आणि ईशान्येला ईशान. मध्यभाग ब्रह्माचा असतो.
- ईशान्यउत्तर-पूर्व दिशा, तिच्या रक्षकाच्या नावावरून; तिचा ग्रह गुरू. हे जल आणि पूजेचे क्षेत्र आहे, ते घरातील सर्वात खालचे, हलके आणि मोकळे ठेवले जाते. ईशान्य कोपरा कापलेला असणे हा भूखंडाचा सर्वात गंभीर दोष आहे.
- पंचमहाभूतेपाच तत्त्वे, भूखंडात प्रत्येकाचे एक क्षेत्र: ईशान्येला जल, आग्नेयेला अग्नी, नैर्ऋत्येला पृथ्वी, वायव्येला वायू आणि मध्यभागी आकाश. जी खोली ज्या तत्त्वाचा वापर करते ती त्याच्या क्षेत्रात असते, जसे स्वयंपाकघर आग्नेयेला.
- वास्तुपुरुषप्रत्येक भूखंडावर पालथा झोपलेला असल्याचे ग्रंथ सांगतात तो पुरुष; डोके ईशान्येला आणि पाय नैर्ऋत्येला. त्याला दाबून धरणारे देव प्रत्येकी भूखंडाच्या एका भागाचे रक्षण करतात.
- वास्तुपुरुष मंडलपद नावाच्या चौरसांच्या जाळीच्या रूपात काढलेला भूखंड: मंदिरांसाठी 64 (8 × 8) किंवा घरांसाठी 81 (9 × 9). 81 पदांच्या मंडलात मधली नऊ पदे ब्रह्माची असतात आणि बाहेरच्या वलयाचे रक्षण 32 देवता करतात; एकूण 45 देवता.
- ब्रह्मस्थानभूखंडाचा मध्य, म्हणजे ब्रह्माची मधली पदे. ते खांब, तुळया, शौचालये, जिने आणि जड वजनापासून मुक्त, मोकळे ठेवले जाते. पारंपरिक घरांत ते अंगण असे; फ्लॅटमध्ये मधली स्वच्छ, मोकळी जागा तेच काम करते.
- मर्मस्थानमंडलाच्या मुख्य रेषा जिथे एकमेकांना छेदतात तो संवेदनशील बिंदू. खांब, भिंती आणि जड वजन मर्मस्थानांवर येऊ नये, असे ग्रंथ सांगतात.
- भूमी (भूखंड)काहीही बांधण्यापूर्वी तपासला जाणारा भूखंड: त्याचा आकार (चौरस, किंवा सुमारे 1 : 2 पर्यंतचा आयत), उतार (उत्तर आणि पूर्वेकडे खाली), माती आणि आजूबाजूचा परिसर.
- वीथी शूलभूखंडात सरळ घुसणारा रस्ता. वास्तू तो टाळते; उत्तर आणि पूर्वेकडचे रस्ते चांगले मानले जातात.
- द्वारवेधमुख्य दरवाजाच्या अगदी समोर असलेली एखादी गोष्ट, जसे दुसऱ्या इमारतीचा कोपरा, खांब किंवा झाड. मुख्य दरवाजा त्यापासून मुक्त असावा; तो घरातील सर्वात मोठा दरवाजा असतो आणि आत उघडतो.
- आयादीइमारतीच्या मोजमापांच्या सहा तपासण्या: आय (उत्पन्न), व्यय (खर्च), योनी, नक्षत्र, वार आणि अंश. आय व्ययापेक्षा जास्त असावा आणि योनी विषम असावी. सूत्रे ग्रंथानुसार वेगवेगळी आहेत.
हस्तरेषाशास्त्र
- मुख्य हातज्या हाताने तुम्ही लिहिता तो हात. व्यक्तीने आयुष्यात काय घडवले ते तो दाखवतो; दुसरा हात जन्मजात प्रवृत्ती दाखवतो. वाचणारा दोन्ही हात पाहतो आणि मुख्य हातावर अधिक भर देतो.
- पृथ्वी, वायू, अग्नी आणि जल हाततळहात आणि बोटांवरून हातांची विभागणी करण्याची आधुनिक पद्धत: पृथ्वी, चौरस तळहात आणि आखूड बोटे; वायू, चौरस तळहात आणि लांब बोटे; अग्नी, लांब तळहात आणि आखूड बोटे; जल, लांब तळहात आणि लांब बोटे. कीरो याऐवजी सात प्रकार वापरत.
- अंगुली (बोटे)बोटे, प्रत्येक एका ग्रहाचे: तर्जनी गुरूचे, मधले बोट शनीचे, अनामिका सूर्याचे आणि करंगळी बुधाचे. अंगठा वेगळा वाचला जातो: त्याचा वरचा भाग इच्छाशक्ती, मधला भाग तर्क आणि तळ प्रेम व जीवनशक्ती दाखवतो.
- पेरेप्रत्येक बोटाचे तीन भाग: नख असलेले वरचे पेर मनासाठी, मधले व्यवहारासाठी आणि खालचे भौतिक गोष्टींसाठी. सर्वात लांब पेर दाखवते की त्या बोटाची ऊर्जा कुठे जाते.
- पर्वततळहातावरचा मांसल उंचवटा, एखाद्या ग्रहाच्या नावाने: तर्जनीखाली गुरू, मधल्या बोटाखाली शनी, अनामिकेखाली सूर्य, करंगळीखाली बुध, अंगठ्याच्या तळाशी शुक्र, बाहेरच्या कडेवर चंद्र, आणि दोन मंगळ पर्वत. भरलेला आणि घट्ट पर्वत ग्रहाचे गुण देतो; सपाट पर्वतात ते कमी असतात, अति वाढलेल्यात जास्त.
- मंगळाचे मैदान आणि चतुष्कोणमंगळाचे मैदान म्हणजे दोन मंगळ पर्वतांच्या मधला तळहाताचा मध्य. चतुष्कोण म्हणजे मस्तकरेषा आणि हृदयरेषेमधली जागा: रुंद असेल तर उदार मन, अरुंद असेल तर सावधपणा दाखवते.
- जीवनरेषाशुक्र पर्वताभोवती वळणारी रेषा. ती जीवनशक्ती आणि जगण्याची पद्धत दाखवते, आयुष्याची लांबी कधीच नाही: आखूड जीवनरेषा म्हणजे आखूड आयुष्य नव्हे.
- मस्तकरेषातळहाताच्या मधून आडवी जाणारी रेषा. ती विचार दाखवते: सरळ रेषा व्यावहारिक, खाली झुकणारी कल्पक.
- हृदयरेषातळहाताच्या वरच्या भागात, बोटांच्या खाली आडवी जाणारी रेषा. ती भावना आणि नाती दाखवते.
- भाग्यरेषातळहाताच्या मधून शनीच्या बोटाकडे वर जाणारी रेषा. ती करिअर आणि दिशा दाखवते; अनेकांच्या हातांत ती पुसट असते किंवा नसतेच.
- मत्स्य चिन्हमाशासारखे चिन्ह. भारतीय परंपरा ते पद्म (कमळ), शंख, चक्र आणि ध्वज यांच्यासोबत सौभाग्य आणि सद्गुणांचे चिन्ह मानते. प्रत्येक चिन्हाप्रमाणे तेही ज्या रेषेवर आणि पर्वतावर असते त्यांच्यासोबत वाचले जाते, कधीही एकटे नाही.
सामुद्रिक शास्त्र
- सामुद्रिक शास्त्रलक्षणांचा प्राचीन भारतीय अभ्यास, म्हणजे संपूर्ण शरीराच्या खुणा आणि वैशिष्ट्ये. वराहमिहीर त्याला ज्योतिषाच्या संहिता शाखेत ठेवतात. ही लक्षणांची परंपरा आहे, वैद्यकशास्त्र नाही, आणि चारित्र्याची किंवा योग्यतेची परीक्षाही नाही.
- लक्षणग्रंथ वाचतात ती खूण किंवा वैशिष्ट्य: ठेवण, प्रमाण, कांती, चेहरा, आवाज, चाल, हात-पाय, पावले किंवा तीळ.
- हस्त सामुद्रिकसामुद्रिकाचा एक भाग, हात. हस्तसामुद्रिक विषय हात शिकवतो; जो वाचक दोन्ही वाचतो तो आधी शरीर वाचतो, मग हात.
- बृहत्संहितावराहमिहिराचा सहाव्या शतकातील ग्रंथ, सामुद्रिकाचा मुख्य स्रोत, ज्यात पुरुषांची लक्षणे, पाच महापुरुष आणि स्त्रिया यांवर अध्याय आहेत. आवृत्त्यांमध्ये अध्यायांचे क्रमांक वेगवेगळे असतात.
- कालपुरुषकाळरूपी पुरुष, ज्याच्या शरीरावर ज्योतिष बारा राशी ठेवते, डोक्यावर मेषापासून पावलांवर मीनपर्यंत.
- अंगुलव्यक्तीच्या स्वतःच्या बोटाची रुंदी, तिच्या उंचीचे एकक. बृहत्संहिता 108 अंगुल उंच, 96 मध्यम आणि 84 बुटका असे सांगते.
- तालचेहऱ्याची लांबी, केसांच्या रेषेपासून हनुवटीपर्यंत, जिच्याने मानसार यांसारखे मूर्तिशास्त्राचे ग्रंथ आकृती मोजतात. जिवंत प्रौढ व्यक्ती साधारण नऊ ते दहा ताल उंच असते.
- छाया (कांती)व्यक्तीतून झळकणारी कांती किंवा तिचे अस्तित्व, पंचमहाभूतांच्या नावाने पाच प्रकारांची. हा वाचकाला जाणवणारा ठसा आहे, त्वचेचा रंग कधीही नाही.
- सारचरक संहितेनुसार व्यक्तीत सर्वाधिक विकसित असलेला धातू किंवा गुण, त्वचेपासून मनापर्यंत (सत्त्व) आठ प्रकारांचा. ही वैद्याच्या परीक्षेची गोष्ट आहे; सामुद्रिक वाचक फक्त त्याचे नाव सांगतो.
- ललाट रेषा (कपाळावरील रेषा)कपाळावरील आडव्या रेषा, ज्या ग्रंथ मोजतात आणि भाग्याशी जोडतात. त्या वय आणि भावांमुळे खोल होतात, आणि त्यांवरून आयुष्य कधीही वाचले जात नाही.
- महापुरुषाची 32 लक्षणेमहापुरुषाच्या लक्षणांची बौद्ध यादी, ज्यात भुवयांमधील ऊर्णा, माथ्यावरील उष्णीष, 40 दात आणि ब्रह्मदेवासारखा आवाज आहेत.
- ऊर्णादोन भुवयांमधील केसांचा पुंजका, महापुरुषाच्या बौद्ध 32 लक्षणांपैकी एक.
- उष्णीषबुद्धमूर्तींचा गोलसर माथा, बौद्ध 32 लक्षणांपैकी एक. हिंदू ग्रंथ छत्राच्या (छत्रीच्या) आकाराच्या डोक्याची प्रशंसा करतात.
- बिंबएक लाल फळ, ज्याच्याशी ग्रंथ प्रशंसनीय ओठांची तुलना करतात.
- स्वर (आवाज)आवाज. ग्रंथ पावसाळी मेघ किंवा दुंदुभीसारख्या खोल, घुमणाऱ्या आवाजाची प्रशंसा करतात. आवाज वय, आजारपण आणि संकोच यांनुसार बदलतो, म्हणून वाचक ग्रंथांचा संदर्भ देतो आणि त्यावरून भाग्य वाचत नाही.
- गती (चाल)व्यक्तीची चालण्याची पद्धत. ग्रंथ हत्ती, बैल, सिंह किंवा हंस यांसारख्या चालीची प्रशंसा करतात. चाल आरोग्य, वय आणि अपंगत्व यांनुसार बदलते, म्हणून तिच्यावरून कोणालाही कधीही जोखले जात नाही.
- कंबुग्रीवातीन मृदू रेषा असलेली शंखासारखी मान, जसे ग्रंथ आणि कवी देव आणि वीरांचे वर्णन करतात.
- आजानुबाहूगुडघ्यांपर्यंत पोहोचणारे लांब बाहू, तेच बाहू जे कवी रामाला देतात. वीरतेचा आदर्श, एखाद्या व्यक्तीचे माप कधीही नाही.
- पाद रेषा (तळपायावरील चिन्हे)तळपायावरील कमळ, चक्र, मासा आणि शंख, ग्रंथ तळहातावर शोधतात तीच चिन्हे, जशी कलेतील विष्णू आणि बुद्ध यांच्या पावलांच्या ठशांत दिसतात.
- तीळशरीरावरील तीळ. ग्रंथ शरीराच्या प्रत्येक भागावरील तिळाचे फल सांगतात, जे इतिहास म्हणून शिकले जाते. जो तीळ वाढतो किंवा बदलतो तो डॉक्टरांना दाखवला जातो, कधीही वाचला जात नाही.
- पिटक (फोड)त्वचेवरील फोड किंवा पुटकुळी. बृहत्संहिता पिटकांना स्वतंत्र अध्याय देते, जो इतिहास म्हणून अभ्यासला जातो, आरोग्याचे लक्षण म्हणून कधीही नाही.
- लांछन (जन्मखूण)जन्मखूण, जी जुने ग्रंथ स्पर्श शकुनाच्याच भावनेने वाचत. इतिहास म्हणून अभ्यासली जाते.
- अंगविद्याप्रश्न विचारताना व्यक्तीने स्पर्श केलेल्या शरीराच्या भागावरून शकुन वाचण्याची जुनी प्रथा. बृहत्संहिता तिला एक अध्याय देते आणि जैन अंगविज्जा एक संपूर्ण ग्रंथ. इतिहास म्हणून अभ्यासली जाते.
- पंच महापुरुषबृहत्संहितेतील व्यक्तींचे पाच महान प्रकार, प्रत्येक एका ग्रहाशी जोडलेला: रुचक, भद्र, हंस, मालव्य आणि शश. ही आदर्श चित्रे आहेत; कोणतीही व्यक्ती म्हणजे एखादा प्रकार नसते.
- रुचकमंगळाशी जोडलेला महान प्रकार. ज्योतिषात रुचक योग म्हणजे मंगळ आपल्या स्वराशीत किंवा उच्च राशीत, लग्नापासून केंद्रात.
- भद्रबुधाशी जोडलेला महान प्रकार. ज्योतिषात भद्र योग म्हणजे बुध आपल्या स्वराशीत किंवा उच्च राशीत, लग्नापासून केंद्रात.
- हंसगुरूशी जोडलेला महान प्रकार. ज्योतिषात हंस योग म्हणजे गुरू आपल्या स्वराशीत किंवा उच्च राशीत, लग्नापासून केंद्रात.
- मालव्यशुक्राशी जोडलेला महान प्रकार. ज्योतिषात मालव्य योग म्हणजे शुक्र आपल्या स्वराशीत किंवा उच्च राशीत, लग्नापासून केंद्रात.
- शशशनीशी जोडलेला महान प्रकार. ज्योतिषात शश योग म्हणजे शनी आपल्या स्वराशीत किंवा उच्च राशीत, लग्नापासून केंद्रात.
- द्रेष्काणराशीचा एक तृतीयांश, 10°. बृहज्जातक उदित द्रेष्काणावरून शरीराचे तीन भाग करतो; वाचक कोणाच्याही खुणांवरून कुंडली कधीही तपासत नाही.
- स्त्री लक्षणबृहत्संहिता आणि गरुड पुराणात पुरुषांच्या लक्षणांसोबत सांगितलेली स्त्रियांची लक्षणे. इतिहास म्हणून शिकवली जातात; विवाहासाठी कोणालाही शरीरावरून निवडले किंवा नाकारले जात नाही.
- फिजिओग्नॉमी (मुखवाचन)चेहऱ्यावरून चारित्र्य वाचणे, जसे ग्रीक, चिनी आणि युरोपीय परंपरांमध्ये. चेहऱ्यावरून पडणाऱ्या पहिल्या ठशाबद्दल लोकांचे एकमत होते, पण तो ठसा चारित्र्याशी विश्वासार्हपणे जुळत नाही.
- पूर्ण फल (संपूर्ण वाचन)संपूर्ण वाचन, संपूर्णाकडून अवयवांकडे: पहिली नजर, डोके आणि चेहरा, शरीर, हस्तरेषा वाचणाऱ्यासाठी हात, आवाज आणि चाल, आणि तीन-चार मुद्द्यांचा सारांश.
पहिला पाठ साधारण पाच मिनिटांचा आहे
तुमच्या ईमेलने साइन इन करा, मराठी, हिंदी किंवा इंग्रजी निवडा आणि अगदी सुरुवातीपासून शिका. तुम्ही कुठपर्यंत पोहोचलात, ते RishiSetu लक्षात ठेवते.
